Chmiel zwyczajny Wieloletnia roślina pnąca, zimująca w postaci karpy korzeniowej i odrastająca z niej co roku. W stanie dzikim występuje dość rzadko, pnie się oraz zwisa dookoła drzew i krzewów, natomiast na dużą skalę uprawiany jest w tak zwanych chmielnikach (stosuje się go przede wszystkim do wyrobu piwa), gdzie pnie się po sznurach przymocowanych do specjalnych konstrukcji. Chmiel kwitnie od lipca od września, a owocostany (szyszki chmielowe) dojrzewają we wrześniu. Roślina rozmnaża się przez podział karp korzeniowych na wiosnę. Surowcem zielarskim są szyszki chmielowe, które zbiera się bez szypułek, wtedy gdy osiągnęły już normalną wielkość, ale nie są jeszcze zupełnie dojrzałe (mają barwę zielono seledynową). Główne składniki czynne szyszek to: olejek eteryczny, związki żywicowe, flawonoidy i garbniki. Z szyszek po wysuszeniu odsiewa się (na przykład na sicie) drugi surowiec – lupulinę (gruczoły chmielowe z powierzchni owocostanów). Lupulina ma te same właściwości co szyszki, lecz składniki występują w niej w większym stężeniu. Zarówno owocostany chmielu, jak lupulina, działają uspokajająco (zwłaszcza na sferę płciową w mózgu), przeciwskurczowo (na mięśnie gładkie jelit i dróg moczowych), zwiększają wydalanie moczu, pobudzają wydzielanie śliny, soku żołądkowego i śluzu w przewodzie pokarmowym, ułatwiając trawienie i przyswajanie pokarmów przez organizm. Zarówno stosowane wewnętrznie, jak też zewnętrznie oba surowce wykazują działanie przeciwzapalne i przeciwbakteryjne.