Melisa lekarska Wieloletnia roślina zielna, wyrastająca do wysokości 30-80 cm i tworząca pod ziemią rozgałęzione kłącza. Jest rozmnażana z nasion, które wysiewa się w marcu do skrzyneczek z torfem i przykrywa 0,5 cm warstwą podłoża. Siewki pikuje się, gdy mają 1-2 pary liści właściwych. Do gruntu wysadza się rozsadę w maju, gdy minie niebezpieczeństwo ostatnich przymrozków wiosennych. Zalecana rozstawa wynosi 20X40 cm. Surowcem leczniczym jest ziele lub liść melisy zebrane przed kwitnieniem i wysuszone. Pierwszy zbiór przypada zwykle na początek czerwca, drugi – na koniec sierpnia. Własne nasiona zbiera się na przełomie września października. Ziele melisy działa uspokajająco, zwłaszcza w nerwobólach i nerwicowych schorzeniach serca. Ma również właściwości przeciwzapalne oraz przeciwbakteryjne. W medycynie ludowej stosowana jest jako środek przeciw wymiotny u kobiet ciężarnych oraz jako środek mlekopędny. Napar z 1 łyżki stołowej ziela i 1-1,5 szklanki wrzątku należy pić 2-4 razy dziennie po ¼ lub ½ szklanki. W kuchni używane są świeże i suche listki melisy, które dodaje się do sosów, majonezu, sałatek, surówek i napojów orzeźwiających. Listki melisy dodane do herbaty w trakcie parzenia nadają jej cytrynowy aromat. Ryby morskie naciera się świeżymi lub wysuszonymi listkami melisy w celu złagodzenia zapachu.