Szałwia lekarska Roślina wieloletnia (krzewinka), osiągająca 70 cm wysokości. Jest rozmnażana z nasion, które wysiewa się w marcu w mieszkaniu lub w kwietniu wprost do gruntu. Uprawa z rozsady daje silniejsze rośliny, z których wcześniej można zbierać surowic. Pierwszego zbioru dokonuje się jesienią, w następnych latach 2-3 krotnie w sezonie wegetacyjnym, zawsze w początkowej fazie kwitnienia. Szałwia kwitnie od maja do sierpnia (począwszy od drugiego, czasem trzeciego roku wegetacji), nasiona dojrzewają we wrześniu. Roślina ta wymaga słońca, żyznej, zasobnej w wapń i niezbyt wilgotnej gleby. Właściwości lecznicze mają liście szałwii. Ich działanie jest antyseptyczne, przeciwzapalne, przeciwskurczowe, ściągające i przeciwpotne. Stosowana jest przy dolegliwościach przewodu pokarmowego (zatruciach, złym trawieniu, biegunce, wzdęciach), przy nadmiernym poceniu się nocą i przy nadmiernej pobudliwości nerwowej. Zewnętrznie używa się jej w stanach zapalnych jamy ustnej, dziąseł, gardła, chorobach skóry i przy pielęgnacji włosów. Napar z 1 łyżki liści i 1 szklanki wrzątku pije się 2-4 razy dziennie po ½ szklanki. Świeże i suszone liście szałwii są również przyprawą. Dodaje się je do tłustych mięs (baraniny, wieprzowiny, kaczek i gęsi), do ryb, omletów, sałatek i past serowych. Świeże listki szałwii wraz z listkami innych ziół można dodawać do potraw z pomidorów, grochu, fasoli, warzyw marynat.